Παγωμένος ώμος (Frozen shoulder)


O όρος παγωμένος ώμος ή συμφυτική θυλακίτιδα του ώμου περιγράφει μια παθολογική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από οξύ πόνο και απώλεια της παθητικής και ενεργητικής κίνησης του ώμου χωρίς να προσδιορίζεται κάποια εμφανής αιτία. Ειδικότερα στην άρθρωση του ώμου συμπεριλαμβάνεται ο θύλακος, μια ελαστική και ευλύγιστη κάψουλα που εξασφαλίζει τόσο την ελαστικότητα όσο και τη σταθερότητα της άρθρωσης. Έτσι, στον “ παγωμένο ώμο” μεταβάλλεται η σύσταση του θύλακος ο οποίος γίνεται οιδηματώδης με αποτέλεσμα να χάνεται η ελαστικότητά του.

Σε ποιους ασθενείς εκδηλώνεται?


Η αιτιολογία της νόσου παραμένει έως σήμερα άγνωστη. Ωστόσο, φαίνεται ότι συσχετίζεται με πάσχοντες από σακχαρώδη διαβήτη, θυρεοειδοπάθειες, αθηρωματική νόσο και αυχενική μυελοπάθεια. Παράλληλα, τραυματισμοί ή χειρουργικές επεμβάσεις στην περιοχή του ώμου και του τραχήλου είναι δυνατόν να πυροδοτήσουν την εκδήλωση του “παγωμένου ώμου”.

Ποια είναι τα συχνότερα συμπτώματα?


Η συμφυτική θυλακίτιδα του ώμου έχει 3 στάδια εκδήλωσης. Συγκεκριμένα, στο 1ο στάδιο υπάρχει οξύς πόνος σε όλες τις κινήσεις του ώμου για διάστημα 1-3 μηνών. Στη συνέχεια παράλληλα με τον πόνο εκδηλώνεται προοδευτική δυσκαμψία, δηλαδή σημαντικός περιορισμός στις κινήσεις του ώμου και κυμαίνεται από τον 4ο – 9ο μήνα. Τέλος, στο 3ο στάδιο υπάρχει σημαντικού βαθμού δυσκαμψία ώστε ο ασθενής δυσκολεύεται να κάνει απλές κινήσεις της καθημερινότητάς του (ατομική υγιεινή, οδήγηση κτλ.).

Πώς μπορώ να θεραπευτώ γρήγορα?


Σε πρώτη φάση η αντιμετώπιση του παγωμένου ώμου είναι συντηρητική. Κυρίαρχο ρόλο παίζει η φυσικοθεραπεία με στόχο τη μείωση του πόνου και τη βελτίωση του εύρους κίνησης. Παράλληλα, χορηγούνται παυσίπονα φαρμακευτικά σκευάσματα, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται ενδαρθρικά έγχυση κορτικοστεροειδούς (κορτιζόνη). Είναι σημαντικό πως χρειάζεται προσπάθεια και υπομονή από την πλευρά του ασθενή, καθώς και ψυχολογική υποστήριξη του από τον ορθοπαιδικό, μιας και η μακρόχρονη εξέλιξη της πάθησης μπορεί να επιβαρύνει ψυχικά πολλούς από τους παθόντες. Σε περιπτώσεις που καθυστερεί η εξέλιξη της νόσου και συνυπάρχει σημαντική δυσκαμψία μπορεί να επιχειρηθεί προσπάθεια κινητοποίησης της άρθρωσης υπό αναισθησία.

Ωστόσο, μόνιμη λύση μπορεί να δώσει μόνο η χειρουργική παρέμβαση με αρθροσκόπηση όπου επιχειρείται αρθρόλυση, αφαίρεση των συμφύσεων και σημαντική αύξηση του εύρους κίνησης του πάσχοντος ώμου. Η αρθροσκοπική αποκατάσταση αποτελεί μια χειρουργική επέμβαση σύντομης διάρκειας, ασφαλή, που δεν απαιτείται νοσηλεία στο νοσοκομείο και εξασφαλίζεται ταχεία επάνοδος του ασθενή στις δραστηριότητές του.